من وحشی ام،دیوانه ای در بند،میمیرم تا زنده بمانم!

اینجا دور است،بیش از این پای مکوبان عرق مـرگـــــ را میهمان مشو !
من وحشی ام،وحشی تر از گرگان قطب،آنجا که مرگ مستی میکند..
با انگشتان خونین تارهای آهنین سازها می لغزانم.
نوایی ناهنجار،چشمانی مخمور و براق،گیسوانی اشفته،شانه هایی نا آرام .
وحشیانه می نوشم خون سرنوشت را،و بالا می آورم گرمی تقدیری نحس را !
سرخی آسمان حکایت از چه دارد ؟؟
گمارم دختری از تبار من در سینه آسمان دفن گردیده..!
سرما بیش از آن بوده است که سخن گویند،آن همیشه ناباوران،آن مرداب های سیمین.
مرگ بادا مـرگــــــــ..
بر آن گرگ بی شرم و حوش زا
وحشیانه درید سینه دختر شب را ..
من سرد ایستاده بودم !
دخـتـــــر شب در خون خود می غلتید و آنان مست از شراب خون می خندیدند
من وحشی ام،از آن سوی خارها گریخته ام با لباسهای پاره و خونین
من دیشب باز هم مردم و پرکشیدم از این دشت مردگان ، وحـشـیـانه !
لبهای سرخ آن دخترک مشکین موی را به یاد آر، گمانم رد بوسه ای به رنگ من بر آن باقیست
از پشت پرده ای نازک که آنسویش سایه وار پیداست ، دختـرکــــــ میرقصد ..
دوست داشتم دخترک مشکین موی را،لیک او نیز در شبی سرد مدفون شد،،درآنسوی زمان..
من وحشی ام،وحشیانه می فشارم پیکر حریرزاد مشکین موی خاطراتم را در آغوش ترک خورده ام..
طعم گوشت خونین را از بین لبهای پاره ام بردار !
امشب در سوگ دختر خاطراتم آیه های استغفار میخوانم به درگاه سیاه جامگان خاک بر سر می فشانم و صورت بر زمین می سایم؛ آه مرگ دختر شب پشتم را شکست!
من وحشی ام ، وحشی تر از گرگان قطب .
بدرود آدمکان سپید جامه ..
عیشتان نوش باد !